_{دکتر رحیم وکیلی استاد غدد درون ریز و متابولیسم کودکان}

در طی چند سال گذشته با سرعت خیره کننده ای داروهای بیولوژیک رو به گسترش بوده اند.
استفاده از این داروها در بیماری های روماتیسمال و اندوکرین روز به روز بیشتر می شود.
در سال های 2014 تا 2016 استفاده از این داروها در راشیتیسم هیپو فسفاتمیک فامیلی و هیپرکلسترولمی فامیلیال هموزیگوت مورد بحث بود.

در سال 2017 استفاده از آنتی بادی های مونوکلونال در طیف دیگری  از بیماری های اندوکرین مورد توجه قرار گرفت.
اخیراً در مجله نیوانگلند (N Eng J Med2017) اثر مثبت داروهی مونوکلونال آنتی بادی Teprotumumad در افتالوموپاتی ناشی از گرایوز گزارش شده است. هر چند این درمان هنوز از سوی FDA مورد تایید قرار نگرفته است ولی باتوجه به اثرات مفید آن و سریع الاثر بودن امید می رود بزودی جایگزین درمان های قبلی شود.
همچنین در سال 2017 گزارش (J clin Invest 2017;127) مبنی بر اثر بخشی آنتی بادی اسکلروستین BPS804 در بیماران مبتلا به هیپوفسفاتازی منتشر شد.
اخیراً آسفوتاز آلفا به عنوان آنزیم درمانی در کودکان مبتلا به هیپوفسفاتازی تایید شده بود. به نظر می رسد درمان های شیمیایی به تدریج باید عرصه را به درمان های بیولوژیک واگذار نمایند!